Reklama
Polityka_blog_top_bill_desktop
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot1
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot2
Jakoś to nie będzie! - Kolejna witryna oparta na WordPressie Jakoś to nie będzie! - Kolejna witryna oparta na WordPressie Jakoś to nie będzie! - Kolejna witryna oparta na WordPressie

21.11.2019
czwartek

Open space

21 listopada 2019, czwartek,

Mam pracę, a mimo to czuję się bezdomna. Nie mam swojego kąta czy biurka w żadnej z redakcji, w których pracowałam. Lepiej mają mop i kubeł, bo te stoją sobie razem w wilgotnym uścisku w każdej biurowej kanciapie.

Będąc młodą stażystką, gdy łeb urywałam hydrom, obsługiwałam urządzenia, które są dziś do obejrzenia w muzeach techniki, czyli ksero i faks. Tak, bardzo lubiłam pod nieuwagę starszych kserować dziwne rzeczy, np. swoją twarz, rozpłaszczając się na tejże maszynie, lub swoje notatki z wykładów, które za naprawdę maciupeńką opłatą lub w barterze za bilet do kina sprzedawałam leniwym żaczkom i żakom, którzy na poranne wykłady nie byli w stanie wytrzeźwieć.

Robiłam tłum na kolegiach, wymyślałam tematy, które potem dziwnie szybko trafiały do realizacji do bardziej doświadczonych dziennikarek, pisałam teksty wielkości znaczka pocztowego, robiłam risercz—ale co najlepsze – przez rok miałam swoje biurko. Potem weszły: komputer osobisty, internet, mejle (polecam książkę Wojciecha Orlińskiego „Człowiek, który wynalazł internet”), wideokonferencje i messenger, które to miały sprawić, że ludzkość zbliży się, ale pomogły chyba głównie zadbać o to, że wypycha się człowieka z biurkiem i kartonem na dwór, oszczędzając na powierzchni biurowej. I już biurka nie miałam, mogłam tylko wpadać na zebrania, ale też niekoniecznie, bo awansowałam, więc miałam dawać sobie radę sama. Faks wymarł.

W 21. wieku redakcje skurczyły się jak do rozmiaru tuwimowskiej łupiny z „Pana Maluśkiewicza”. Firma zakłada, że każdy z nas ma mieszkanie, a w nim cichy pokój, w przypadku, jeśli posiadamy dzieci, lokal ten musiałby być co prawda wyłożony korkiem, ściany pokryte pianką izolacyjną, a każdy pracujący w domu rodzic powinien mieć na wyposażeniu czapkę niewidkę. Wiadomo: gdy tylko siadasz do pracy przy komputerze lub dokumentach, właśnie wtedy dzieciątko, dar niebios, budzi się z wrzaskiem i zielonym gilem po pas, a jeśli jest już w szkole, to przychodzi zapytać, jak obliczyć objętość prostopadłościanu. Jeśli mieszkasz z matką pijaczką i wujem alkoholikiem w lokalu socjalnym tudzież komunalnym, to czapka niewidka niepotrzebna, bo i tak oni cię nie widzą, ale twój osobisty komputer zapewne został już przez nich sprzedany na wódkę, a praca, która powinna być miejscem twórczym, miejscem, gdzie stajesz się kimś innym niż rodzicem, mężem lub opiekunem dorosłych rodziców, ta praca ciebie nie chce przygarnąć.

Taki mamy system od ponad 20 lat. Ja od studiów ratowałam się, pracując przy biurkach w czytelniach, bibliotek w mojej dzielnicy nie brakuje, ale nie wiem, jakby to było, gdybym mieszkała na wsi. Mieszkanie w wiejskim domu, z dala od choćby średniej powiatowej biblioteki, to mój największy koszmar senny. Oto wylądowałam na wsi i nie ma biblioteki, do której mogę pieszo wybiec z domu, w pędzie, w klapkach, chwytając tylko mózg i narzucając kurtkę na piżamę.

Próbą kompromisu biurowego zdawał się wynalazek geniusza architektury Franka Lloyda Wrighta, czyli open space. Wolę pracować w poczekalni dworcowej niż w open space i nie pojmuję, jak najlepszy architekt świata mógł obok realizacji tak naturalnych, jak dom rodzinny nad wodospadem w Pensylwanii, wypuścić na wolność pomysł biura open space, które powoduje, że wolałabym już żyć w celi internatu dla kobiet (chętniej dla mężczyzn) lub w zakonie. Tam przynajmniej miałabym swoją celę. Jak nie jedynkę, to dwójkę. Lepsze to niż open space.

Kto siedział w open space, ten wie, że koleżanka z lewej ma przy swoim ekranie słoik z miodem, bo wierzy, że kawa z miodem jest zdrowsza niż z cukrem, i ten miód właśnie przykleił twój sweterek z wełny angorskiej do rachunku z umowy. Kolega z prawej używa wody kolońskiej do mycia całego ciała, drugi kolega z na wprost kiwa się na krześle z takim impetem, że twój aparat nazębny wypada, kadrowa podchodzi do okna, stając ci za plecami, i omawia głośno przez telefon problem z excelem, który jak oczko w rajstopie ciągle jej się rozszerza, piąty kolega używa fotela biurowego jak wózka inwalidzkiego i wjeżdża ci w prawą kostkę, wszyscy na twoim metrze sześciennym blatu zostawiają brudne kubki z napisem „Najlepszy tatuś na świecie”, a od kiedy asertywne samodzielne matki stawiają ci fotelik samochodowy z narodzonym dzieckiem w środku, halo, halo, centralnie na twojej torebce z nowym laptopem, sprawa jest już na ostrzu noża do otwierania kopert, kopert, których nie masz gdzie wrzucać, bo open space unika szuflad jak ognia, półek nie ma, szaf nie ma, wszak miał być elektroniczny obieg dokumentów.

Łatwiej jest się skupić na rollercoasterze w wesołym miasteczku niż na pisaniu czy rozmowie w open space. Znam ludzi skazanych na open space i wszyscy cierpią na wtórną głuchotę, bo pozostaje im siedzieć przez minimum osiem godzin w słuchawkach, w których rozbrzmiewa zagłuszająca biurowy chaos muzyka, oraz nerwicę kliknięć – ponieważ jednocześnie obsługują wszystko i wszystkich, ich rozbiegane palce i oczy nie potrafią się zatrzymać na niczym konkretnym. Wzrok osoby pracującej w open space to „Kompozycja nr 8” W. Kandinskiego – nie wiadomo, na co patrzy, gdzie środek, gdzie zez, gdzie zarys i obrys sytuacji. Jak się dorobię, to na emeryturze nie będę jeździć do sanatorium, tylko wynajmę sobie biuro i będę sobie tam w ciszy pracować, a odwiedzających będę z upodobaniem trzymać tam, gdzie trzymali mnie latami moi pracodawcy – w przedpokoju.

Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_mobile
Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_desktop

Komentarze: 6

Dodaj komentarz »
  1. Home office też nieźle brzmi prawda. W środku tygodnia kiedy mój wnuczek, który z jakichś powodów nie mógł iść do żłobka, a widział mnie w drzwiach dostawał paniki, a ja z nim, bo wiedział, że mama zaraz zniknie za drzwiami pokoju i nie będzie do niej dostępu, bo będzie miała różne video konferencje.

  2. open space to biurowa wersja panopticonu więziennego Benthama

  3. Cieszę się , iż nie jest Pani bezkrytyczną fanką „postępu”.

  4. Reklama
    Polityka_blog_komentarze_rec_mobile
    Polityka_blog_komentarze_rec_desktop
  5. W przypadku Open Space korporacja oszczędza, bo to mniej światła potrzeba, klimatyzacja wspolna no i socjopata manager ma szanse większej intymidacji.
    Czasu dojazdu do biura do godzin pracy to korporacja raczej nie wlicza.

    Wrzucę trzy pomysły z życia wzięte co można jeszcze ‘poprawić’.
    1. Biuro albo nawet fabrykę zrobić w namiocie (patrz Tesla).
    2. Centrum danych cyfrowych wsadzić na barkę (patent Google) jak na wóz Drzymaly.
    3. Albo nawet lepiej centrum tychze danych utopić w morzu (Microsoft projekt Natic ) i udawać ze to rafa koralowa.
    W wymienionych przypadkach na podatkach od nieruchomosci i dzierżawie gruntu sporo się zaoszczędzi.

    Gdy ma się własną firmę to praca w domu jest pociągająca, szczególnie gdy zawód na to pozwala.
    Można pogłaskać psy, pójść na spacer, zrobić kolacje tyle ze nie bardzo jest z kim w ciągu dnia pogadać.
    W bibliotece raczej się chyba nie gada.
    Jeśli jednak nie mamy własnej firmy i pracodawca promuje prace w domu –
    to czy cwaniak dokłada się do elektryczności, ogrzewania i wszelkich innych kosztów związanych z utrzymaniem np. czystości w home office?

  6. Niekoniecznie jest temu winien architekt Frank Lloyd Wright, ani nawet Mies van der Rohe. Może trochę bardziej Le Coubusier. Ale też nie bardzo.

    Open space to nie wymóg, a możliwość. Architekt tak planuje budynek, żeby możliwa była zarówno niedzielona przestrzeń na piętrze, jak i jej podział na mniejsze fragmenty, w różnych konfiguracjach, choć nie całkowicie dowolnie.
    Podział na sensownej wielkości i funkcji przestrzenie zależy od najemcy lub właściciela tejże przestrzeni. Do niego należy mieć pretensje, że wymusza open space.
    Swoją drogą, taka firma – widać – sama siebie nie ceni. Pracownik cierpiący z powodu molochowatości i wszelkich złych impulsów z niej wynikających jest kiepskim pracownikiem. Niewydajnym, mało sprawnym, sfrustrowanym, słabo się więc przyczyniającym do dobrej marki, wartości dodanej i zysku firmy.
    Gość czy klient mają nieraz podobnie. To się przekłada na wyniki firmy.

    Inna rzecz, że wielkie budynki biurowe są zdehumanizowane. Przeskalowane, wyizolowane z otoczenia urbanistycznego, miejskiej tkanki w znośnej proporcji i relacji wobec człowieka, są – z mocy zasady – kombinatami przeróbki człowieka na produkt. Mało różne od masarni.
    Choroby, w tym zwłaszcza atakujące psychikę, są endemicznym zjawiskiem związanym z pracą i przebywaniem w takich molochach.

    Racja: klasztorna cela wygląda na bezwzględnie atrakcyjniejszą. O ile jest to były klasztor. Klasztor faktyczny – jako maszyna religijna – ze swoimi celami jest jeszcze gorszym miejscem niż open space w biurowcu.

  7. Po przeczytaniu ostatniego zdania Tanaki przypomnial mi sie jeszcze jeden wspanialy pomysl na Open Space Office z widokiem 360 stopni na morze. Mordor na Sluzewcu to pestka.

    Pomysl polegal aby umiescic pracownikow na statku wycieczkowcu (cruise ship). Ponizej cytat.

    In 2005, a San Diego company called SeaCode proposed housing foreign software engineers on a cruise ship three miles off the California coast.
    The controversial plan to bring low-cost, offshore labor so close to California shores came under fire as a “slave ship” and “sweatshop on the sea.”