Reklama
Polityka_blog_top_bill_desktop
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot1
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot2
Jakoś to nie będzie! Blog Agaty Passent - Kolejna witryna oparta na WordPressie Jakoś to nie będzie! Blog Agaty Passent - Kolejna witryna oparta na WordPressie Jakoś to nie będzie! Blog Agaty Passent - Kolejna witryna oparta na WordPressie
Lekcja

9.04.2019
wtorek

Jak ja strajkuję, to nikt nie żałuje

9 kwietnia 2019, wtorek,

Nie pamiętam, by na ulice i zagranice wyszły tłumy domagające się więcej tekstów, gazet czy książek. Coś jednak się zmieniło. Teraz nikt nie żałuje, gdy ktoś strajkuje. Jeszcze kilka lat temu, gdy pielęgniarki (i pielęgniarze?) ustawili białe miasteczko naprzeciwko gmachu Rady Ministrów, ludzie przynosili im wodę, jedzenie, grali im na gitarze, przystawali porozmawiać.

Wczoraj w moim mieście strajkowali i protestowali taksówkarze. Przyjechali z daleka, porzucali swoje auta na parkingach, nieśli flagi, transparenty. Mieszkańcy z lekkością przenieśli się na elektryczne hulajnogi, a na przystanku usłyszałam, że taksówkarze to „cinkciarze” (nie wiedziałam, że w taksówce można „change money”), „cwaniacy”, „ziemianie” biorący KRUS. Na fejsbuku doczytałam, iż ich postulaty są „z dupy”. Zrobiło mi się smutno, bo zdarza mi się jeździć z cudnymi taksówkarzami, od których dowiaduję się, co słychać w czwartej lidze, a teraz, gdy są smartfony, panowie chętnie pokazują mi dorodne dzieci, wnuki, nowe gorące miejscówki w mieście. Jeden kierowca pokazywał mi przepiękne filmiki podwodne, bo jest nurkiem, który podczas wakacji u syna w Hiszpanii pływa z grubymi rybami niefinansjery.

Trwa strajk nauczycielek i nauczycieli, którzy nigdy chyba nie mieli dobrej prasy, ale teraz traktowani są niczym sanitariuszki z powstania, które porzuciły dzieci w płonącym szpitalu, by przejść się na manicure. To zawód sfeminizowany, wiadomo, niewielu facetów chce harować za takie wynagrodzenie i jeszcze po kilku godzinach wśród wrzasków w klasie i na korytarzu, a potem wrzasku histeryzujących rodziców wracać do domu, by zajmować się własnymi dziećmi.

Jestem za strajkiem nauczycieli, bo zawsze uważałam, że przedszkole i szkoła są systemem opresyjnym, wyniszczającym zdrowie wszystkich, łącznie z roślinami doniczkowymi, które na parapetach szkolnych często wyglądają, jakby unosiły łodygi w geście modlitwy proszącej o pomoc. System wymaga zmian. Ale najfajniejsze jest to, że widzę w tych dniach w czasie godzin lekcyjnych ojców z dziećmi na mieście. Mój znajomy trener dżudo wczoraj rano wziął syna po prostu ze sobą na cały dzień do pracy. Miód, marzenie. Zamiast w szkole z nauczycielkami – cały dzień z ojcem i zawodniczkami, zawodnikami na macie w klubie.

Najmilej pamiętam dni, w których ojciec zabierał mnie ze sobą do pracy. Matka zresztą też czasami to robiła, ale w przypadku pisarki były to pobyty w kawiarniach przy winiaku klubowym na spotkaniach z jej kolegami po piórze. Dla dziecka sok pomarańczowy, rumuński, lany z puszki! Często matka siadywała sobie w pracy w tzw. biurze, czyli hallu Hotelu Europejskiego. Udało mi się ot tak, np. o godz. 11 w dzień, spotkać tam w pracy Marylę Rodowicz z gitarą. Koleżanka, której matka pracowała w Zakładach Pończoszniczych Stella w Żyrardowie, z kolei uwielbiała bywać z matką w pracy, bo musiała siedzieć w pokoju, gdzie zbierała się zakładowa Liga Kobiet i było tam mnóstwo fajnych cioć i rajstop wokół. Jedzono baleron i ciasto.

Tata kilka razy, chyba z powodu awarii ogrzewania w szkole, zabrał mnie do prawdziwej drukarni w Domu Prasy przy ul. Marszałkowskiej naprzeciwko baru mlecznego Prasowy. Było to miejsce o wiele ciekawsze niż sala lekcyjna. W powietrzu unosił się zapach ołowiu, zecerzy byli wyłącznie facetami, nosili szare od opiłków fartuchy do samej ziemi i zajmowali się JUSTYNKIEM: składaniem i łamaniem, ale nie nóg, tylko szpalt i kolumn. Jeden z zecerów był głuchy. Wstydziłam się zapytać, czy ogłuchł od huku maszyn, czy był zrekrutowanym idealnym pracownikiem do tego miejsca, gdzie furczało 24 godziny na dobę. Gdyby nie chaos szkolny, nigdy nie zaznałabym zapachu epoki Gutenberga. „Zecer” pochodzi rzecz jasna z niemieckiego, od słowa „setzen”, bo oni dosłownie sadzali litery, a wykonane te czcionki były z niewielkich elementów ołowianych. Czcionki ustawione w szpalcie na szufelce przypominały nieco srebrne bombonierki. Gazetę dosłownie „robiono”. Ręcznie. Redaktorzy musieli dojrzeć składu, by uniknąć błędów, a może też ostatnie poprawki cenzorów z ul. Mysiej musiały być wstawione.

Po studiach zamieszkałam na tyłach nieczynnej drukarni i dowiedziałam się, że to magiczne miejsce z mojego dzieciństwa to varsavianistyczny klejnot. Budynek zaprojektował znakomity żydowski architekt Maksymilian Goldberg, specjalista od funkcjonalizmu, architekt wielu nowoczesnych budynków w stolicy, zamordowany w getcie w 1942 r.

Na pewno strajk nauczycieli to ostateczność, ale można się dzięki niemu dowiedzieć, co nasi starzy robią w czasie dnia, pomóc im w robocie i dowiedzieć się, kim oni są, ci nasi rodziciele.

Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_mobile
Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_desktop

Komentarze: 6

Dodaj komentarz »
  1. Jako kilkuletnia panienka moja córka bywała gościem w biurach zafascynowanego nią taty, pomagając za biurkiem:).Taksówkarze: mam tylko dobre doświadczenia od ponad dekady, często są to interesujący ludzie, a ostatnio jechałem z taksówkarzem który przesiadł się za kierownicę ze stanowiska kierownika sprzedaży w korporacji (w korporacji nietaksówkarskiej:).

  2. MIŁA PANI .Ja tęsknię za opresyjnym systemem ,w którym klęczałem na grochu ,miałem spuchnięte dłonie od linijki,a po lekcjach toczyłem bitwy z kolesiami ,a podbite oczy, nie interesowały moich starych. System jest taki ,jaka rzeczywistość .Dziś nie o system chodzi ,a o wykształcenie ,pasję i godne życie nauczycieli.Oni po woJnie byli kimś,tak jak proboszcz ,leśniczy ,sołtys i wójt Proszę napisać ,na którym stopniu wieży prezesa stoją. dziś?Gadzinowie media bębnią ,że Tusk nie dał nauczycielem .A Becia ,powtarzała ,że przez 8 lat ,to była ruina, tworzona przez Tuska.Pytam paranoików ,to niby z czego miał dać?

  3. Szanowna Pani Agato,
    pisząc ten wpis zamiast strajkować, wyzbywa się pani godności blogerki – jeśli nasz społeczny wynik edukacyjny rozumieć tak, jak uczy nas dziś szkoła.
    Godność ludzką i zawodową mierzy się do tysiąca.
    Dalej jest mrok nierówności (pod sufitem).

    😉 (przepraszam że dodaję emotikona, ale różne, jakże różne ludzie to czytają). 😉

  4. Reklama
    Polityka_blog_komentarze_rec_mobile
    Polityka_blog_komentarze_rec_desktop
  5. Jak ja strajkuję , to nikt nie zwraca na mnie uwagi.

  6. Tak naprawdę w Polsce reforma oświaty trwa permanentnie. Już w PRL co nowy minister to nowe rozporządzenia. Główny dylemat czy wychowywać (i jak) czy edukować. Za wolności nie inaczej. Min. Giertych miał swoją wizję (np. wprowadzając mundurki), potem następni postawieni „na oświacie” kolejne wizje.
    W systemie liberalnym poniekąd ofiarą stał się sam nauczyciel (przez dziesięciolecia to miejsce zarezerwowane było dla ucznia :). Stoi między roszczeniowymi często rodzicami a słabą, dbającą głównie o wizerunek szkoły dyrekcją. Słabą nie wobec podwładnego nauczyciela tylko wobec sprostania rzeczywistym problemom. Wychowanie już dawno odpuszczono pozostawiając tę chwalebną a niewdzięczną (żeby nie powiedzieć beznadziejną) sprawę wyłącznie rodzicom.
    Druga sprawa to ocena pracy nauczyciela. Wiadomo, iż są zapaleni, naznaczeni charyzmą, chętnie kształcący się nauczyciele i przeciętni, którym ta „niewdzięczna praca” ciąży…
    Przy okazji, ocena pracy nauczyciela powinna być wypadkową oceny dyrekcji, ale także rodziców i nade wszystko samych podmiotów kształcenia – uczniów.
    To szerszy problem. Zbyt często ocena przełożonych jest diametralnie różna od opinii osób, które podlegają bezpośrednio działaniu ocenianej osoby (dot. to zresztą w równej mierze nauczycieli co pielęgniarek, urzędników – tych wszystkich którzy bezpośrednio stykają się z petentem, pacjentem czy uczniem).
    Niemniej, to są prawdziwe problemy oświaty, a nie kwota pensum nauczyciela (choć dla niego samego bardzo ważna, za pracę w ciężkich warunkach należy się zapłata).

  7. Sprawa, że dzisiaj nikt nie interesuje się losem innej grupy zawodowej, poza swoją, jest normalna. Kiedyś strajkujący stoczniowcy czy górnicy strajkowali poniekąd za nas, chcieli coś wyciągnąć od nie do końca swojego państwa.
    Dzisiaj, kiedy nasze społeczeństwo uległo szybkiemu procesowi atomizacji i rozwarstwienia, wielu myśli – co wielu ideologów uważa za naturalne – wyłącznie o swoim interesie. Na przykład handel w niedzielę. Jako klient handel ten popieramy, ale gdybyśmy to my mieli pracować to już nie. Co roku o swoich potrzebach finansowych przypominają u nas nauczyciele, pielęgniarki. A inni? Czy po 3 dekadach wolności zarabiają godnie? Przypominam do znudzenia, w całej sferze budżetowej płace były zamrożone przez 9 lat! (w latach 2008-2016).
    Gdyby moja grupa zawodowa zastrajkowała, to żadne medium by tego nie podało…