Reklama
Polityka_blog_top_bill_desktop
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot1
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot2
Jakoś to nie będzie! Blog Agaty Passent - Kolejna witryna oparta na WordPressie Jakoś to nie będzie! Blog Agaty Passent - Kolejna witryna oparta na WordPressie Jakoś to nie będzie! Blog Agaty Passent - Kolejna witryna oparta na WordPressie
Nowoczesna

10.12.2018
poniedziałek

Ale o so chodzi?

10 grudnia 2018, poniedziałek,

Z okazji stulecia praw wyborczych kobiet dwie polityczki zadbały o to, by stereotyp kłótliwych bab umocnił się w posadach. Gdzie dwie się biją, tam trzeci skorzystał, a jeszcze mu się za to dostało. Przy okazji zadymki w partii Nowoczesna przypomniało mi się, że kilka miesięcy wcześniej posłanka Scheuring-Wielgus czasowo się zawiesiła, by potem odejść, wespół w zespół z posłanką Joanną Schmidt.

Wszystkie te odejścia i przejścia nie nastąpiły, hm, po dwóch dekadach pracy w partii dla dobra kraju, tylko w ciągu paru lat taki chaos bez metody udało się osiągnąć. Tymczasem od lat słyszę, że kobiety mają większy talent do komunikacji, rozmów, domykania kompromisów. Niestety znów okazało się, że jest tyle samo niemądrych kobiet co niemądrych mężczyzn na tej planecie.

Nigdy nie byłam gotowa umierać za partię Nowoczesna, bo trudno inwestować uczucia w twór tak nieokreślony. Malarstwo gestu i obrazy w stylu „action painting” to chyba jedyne formy zbliżone do programu Nowoczesnej, który w nic mi się już nie układa przy jednoczesnym braku ekspresji i kolorów. Ale cieszyłam się, że na scenę polityczną wkroczyły dwie ciekawe kobiety. Doktor nauk matematycznych Katarzyna Lubnauer tchnęła w me serce nadzieję – bo jej wyważone, racjonalne wypowiedzi, opanowanie i wielka kultura osobista niosą nadzieję ludziom spragnionym czegoś więcej w debacie publicznej niż buraczane tłity i savoir-vivre prof. Krystyny Pawłowicz. W świecie, w którym uznaje się za normalkę fakt, że człowiek jest istotą afektywną i pozwala się w związku z tym na granie na emocjach, taki umysł matematyczny jest na wagę złota.

Matematyczki po prostu zawsze mi imponowały – już samo całkowanie przez podstawienie jest poza zasięgiem którejkolwiek z maciupcich półkulek mego mózgu, a doktor Lubnauer zapewne całkuje z palcem w uchu. Kamila Gasiuk-Pihowicz jest prawniczką, a w czasach nieudanej reformy sądownictwa i „debaty” nad zmianą konstytucji czy prawem europejskim warto mieć energiczne prawniczki w szeregach. Polska powoli przeistacza się w kraj wszelkich komisji śledczych i reprywatyzacyjnych – taka posłanka w każdej z takich komisji to byłby wielki atut. Ponadto to świeże twarze, młode osoby. Sądziłam, że zajmą się „nieruszonymi” wcześniej sprawami, takimi jak automatyzacja i cyfryzacja rynku pracy.

Wyedukowane, ambitne, z talentem retorycznym. A jednak wyszło, jak wyszło. Być może zabrakło inteligencji emocjonalnej? Jako wyborczyni mam wielki żal do pań nie dlatego, że się rozstały, ale dlatego, że traktują nas jak idiotki i idiotów, którzy mają po prostu akceptować ostateczny rozwój (a raczej zwój) wypadków i nie czekać na wyjaśnienia. „Rozłam”, „pęknięcie”, „konflikt” w Nowoczesnej – słyszę. Czy nie powinniśmy wiedzieć, o jakie idee, a może wartości pokłóciły się nasze liderki? Czy inaczej interpretują idee zawarte w „Rozważaniach o przemocy” G. Sorela? Czy jedna stawia na przyjemny utylitaryzm Johna Stuarta Milla, a druga wciąż odwołuje się do „Lewiatana” i Hobbesa? A może podejście do otwartości – czy Polska ma się grodzić murem jak USA przed Meksykiem, czy może zmienić myślenie o migracji na planecie? Czy Katarzyna Lubnauer ma być ulepszoną wersją Angeli Merkel, liderki, która unowocześni, zjednoczy i poprowadzi Polskę w czasach, gdy Putin właśnie zrobił sobie przydomowe oczko wodne z Morza Azowskiego, czy kulturalną osobą, która nie dała sobie rady z gdakaniem w niewielkim kurniku?

Chciałabym wierzyć, że kobiety w polityce realizują jakieś wizje Polski, mają strategię zaplanowaną, jestem zażenowana tymi kłótniami w piaskownicy, a polityczki zdają się mówić do mnie jak nieco zawiani kierowcy zatrzymani przez drogówkę: „aleosochodzi?”. Odczepmy się z kolei od pana Schetyny w tym przypadku. Ja mu się nie dziwię – jak dają, to wziął. Druga taka okazja może się nie zdarzyć. Perły przed wieprze? Nie taki z niego wieprz i nie takie z nich perły. Prawo wyborcze mam, ale zaprawdę, siostry, koleżanki, zachęty do korzystania z tegoż mi brakuje.

Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_mobile
Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_desktop

Komentarze: 12

Dodaj komentarz »
  1. Jako mężczyzna – feminista w pełni się zgadzam z opiniami i wnioskami red. Agaty Passent w tym felietonie.

  2. Nic nie wiemy na temat swiato-pogladu – nie tylko tych pań ale wiekszosci posłów – a tym bardziej ich politycznych punktów spornych.
    Błache – zapewne – starcia personalne powoduja rozpady partii i zamęt w szeregach ich wyborców. Wstyd.
    PS. Brak wiedzy wśród członków PiS-owskich „komisji sledczych” jest żenujacy. Takie to szumowiny wypłynęły do góry i rzadza krajem.

  3. W tej układance jest jeszcze jeden Pan o zranionym ego, czyli Ryszard Petru. Przystojny, nie stary i nowoczesny, ale po czasie okazał się jeszcze jednym narcyzem.

  4. Reklama
    Polityka_blog_komentarze_rec_mobile
    Polityka_blog_komentarze_rec_desktop
  5. Petru ? Mógł wiele zrobić , gdyby był np. z rodziny dysfunkcyjnej lub w młodości- ministrantem. Niestety, pewnie miał kochającą matkę i normalnego ojca i teraz padł ofiarą mitu o kobietach i ich wielkich przymiotach organizacyjnych, intelektualnych i jakich tam jeszcze. Najpierw wykopały dla niego dół, a teraz w tym dole walczą ze sobą. Tylko psychole w polityce Pl mają sukcesy

  6. To jest komentarz do wypowiedzi gościa o mitomańskim, narcystycznym nicku.

  7. Zabrakło matematyczce i prawniczce godności i rozumnej oceny sytuacji.Pan prezes 8 ;lat czekał i nikt go nie wysiudał ze stanowiska.BAYŁY SCHIZMY, ALE SKUTKOWAŁY NOWYMI [ PARTIAMI.Zniszczyć dla swego chorego ego polityka ,który stworzył za swoją kasę partię potrafiły, aby szybko się pokłócić ,jak hieny na,żerowisku.?Polityka to trudna sztuka ,i elektryk potrafi być lepszy o doktora nauk jakimi by one nie były.A honor i godność ,to tylko wspomnienia w encyklopedii.

  8. „Tymczasem od lat słyszę, że kobiety mają większy talent do komunikacji, rozmów, domykania kompromisów” –
    Pani Redaktor, skąd to Pani wzięła ? – wiadomo powszechnie przecież że przy starciu dwóch pań skalp [no ewentualnie może to być częściowa depilacja głowy] ściele się gęsto.

  9. Ja zacznę z trochę innej beczki: panie Mucha i Wasserman są bardzo piękne zewnętrznie.
    Panie Kidawa-Błońska i Szydło są jak matki dla Polaków.
    Panie Lubnauer, Pawłowicz, Pitera to typ fighterki

  10. PS. A wykształcone! Co najmniej 3 doktoraty wśród tych sześciu pań!

  11. Pani Agato, interesujące spojrzenie, podzielam ten punkt widzenia („znaszsie” po przeczytaniu – nie żebym sam wymyślił :|, jakbym sam wymyślił tobym się z nikim nie podzielił, bo jako facet zastanawiałbym się na ile jest on niepoprawny politycznie „nova days”). Myślę, że wyraża on rozgoryczenie/frustrację/…* (*niepotrzebne skreślić lub wpisać coś od siebie) „powszechbrakiem” profesjonalizmu, omalże gdzie by go nie szukać. (Nie)stety również w polityce. Wykształcone matematyczki, prawniczki, świeżo upieczone polityczki w szczególności w/w, budziły (i mimo wszystko wciąż budzą) nadzieję, że kiedyś nam wyjdzie jak nie-zwykle.

  12. „Prawo wyborcze mam, ale zaprawdę, siostry, koleżanki, zachęty do korzystania z tegoż mi brakuje.”

    Nie ma w żadnym państwie partii, która by tak naprawdę zadowalała krytycznych wyborców. Głosuje się dla państwa, nie dla siebie i swoich sympatii.

  13. Bardzo pięknie i mądrze napisane.
    Pani Agato, każdy kolejny Pani wpis coraz bardziej błyszczy szlachetnym szlifem i głębią karatów… 😉

    Dwie uwagi.
    Primo – zawsze wiadomo, osochodzi, gdy patrzeć na skutki „chodzenia”.
    Secundo – aby nie było to łatwe, osochodzi przykrywa się różnymi manipulacjami, z których najtoksyczniejsza jest metoda fałszywych wartości różnic.
    Na przykład fałsz ukrytej implikacji, że to z różnicy płci wynika niesprawiedliwy podział wartości.

    Polski byt społeczny, samorealizuje się tylko w imię jednej wartości – napychaniu sobie kabzy pustego ego, kosztem wspólnego dobra.
    Uczy tego doświadczenie społeczne, a powoduje nieusuwalny folwarczny paradygmat kulturowy, wdrukowane lub wyuczone bez względu na płeć, wiek, papier, lokalizację czy zamożność.
    To jest polo-kod o sile rozpoznawczej genomu.
    I w tym sedno osochodzi, na które pomaga tylko …seczego.